Elektrine lite

← Feed

@brnrd@bsd.network

2026-03-12 08:13 UTC

@tante @pluralistic@mamot.fr In the early 1980s, over eighty percent of national income went to labor. Now, that's less than seventy percent. This isn't peanuts: roughly calculated, that's a shift of €6,500 per worker per year, not to wages, but to shareholders and capital owners. Total wages have grown in line with the economy over the past two decades, but only because more people have entered the workforce. Per-employee compensation has lagged behind GDP growth by 35 percentage points since 2000: production has grown by 40 percent, while real wages per employee have grown by less than 10 percent. The tax base, the wage sum on which taxes are levied, has held up thanks to a growing working population. This compensation mechanism is already working less effectively due to the aging population. What effect will AI have on this pattern? No one knows for sure. Predictions vary widely. But early signs are telling. Research on entry-level employees in the most AI-exposed professions already shows employment declines of fifteen to sixteen percent. A large-scale Danish study of eleven occupational groups shows that two years after the widespread adoption of AI, wages and hours worked have barely risen. Productivity gains appear primarily as cost savings for companies, not as higher wages. The most likely scenario is not mass layoffs, but silent erosion: fewer new hires, higher output per employee, and a further decline in the labor market share. Perhaps gradually, but structurally.

Replies (1)

  • @brnrd@bsd.network 2026-03-12 08:14

    @tante @pluralistic@mamot.fr Nieuwe banen leveren minder op Wie profiteert van AI-productiviteitswinsten? In theorie kunnen werknemers waarvan de vaardigheden AI aanvullen hogere lonen bedingen. Maar Daron Acemoglu en Simon Johnson lieten in hun boek Power and Progress zien dat dit zelden gebeurt: bedrijven zetten AI structureel in als kostenbesparende vervanger van mensen, niet als productiviteitsverhogende aanvulling. Een keuze voor meer winst die gaat naar de aandeelhouder, niet naar de werkvloer. De banen die dan overblijven of nieuw ontstaan zijn ofwel de schaarse rollen waarbij mensen en AI elkaar echt versterken, ofwel de banen die AI simpelweg niet kan doen: zorg, onderwijs, kinderopvang, fysiek werk. Dat zijn ook de banen met de laagste productiviteit per uur, en dus de laagste beloning. De nieuwe banen betalen gemiddeld minder dan de banen die verdwijnen. Nu de tweede rekening, die hierachter vandaan komt. In Nederland komt meer dan de helft van alle belastinginkomsten direct of indirect uit arbeid: loonbelasting, inkomstenbelasting, sociale premies, de btw die mensen betalen van hun salaris. Die grondslag krimpt al. AI maakt die krimp structureler. Maar er is nóg een probleem. De nieuwe banen in zorg en onderwijs zijn publiek gefinancierd, en ze worden relatief duurder naarmate de rest van de economie productiever wordt. De Britse econoom William Baumol beschreef dit mechanisme al in 1967: sectoren met lage productiviteitsgroei moeten toch meebewegen in lonen, want anders kiest niemand meer voor ze. Dat betekent stijgende kosten juist in de sectoren waarop de verzorgingsstaat het meest leunt. Een verpleegkundige of leraar moet meekomen in loon, ook als hun productiviteit nauwelijks stijgt. De belastinggrondslag krimpt terwijl de uitgaven stijgen. Twee erosieprocessen die tegelijk versnellen.

    Open ##3043936